هورناز

گــــویید بـــه نـــوروز کـه امــسال نــیایـــــد در کشور خونیــــن کــفنـان ره نـگشـــــایــــد... بـلـبـل بــه چمــن نـغــمــه شـــادی نـســرایـــد مــــاتـم زدگان را لــــب پـــرخـنــده نــشایـــد... خون می دمد از خاک شهیدان وطن‌ وای ای وای وطن وای... گلگون کفنان را چه بهـــار و چــــه زمستــــان خونین جگران را چه ب…

‌مثل لنجی که برنخواهد گشت، قسمتم کندن و جدا شدن است این که دریا چقدر بی‌رحم است اولین درس ناخدا شدن است دست‌هایت شبیه لنگرگاه خسته و بی‌قرار و مضطربند دست من مثل لنگری لرزان غرق در وحشت رها شدن است گفتی از من به بعد... گفتم نه! بعد تو، هیچ‌کس نخواهد بود سینه‌ام  قبر یک نفر باشد بهتر از کاروان سرا شدن است ما دو آواز تلخ…

درختِ باغچه سوی تو برگ می‌ریزد تو کیستی که چنین قُبحِ مرگ می‌ریزد؟ تنِ تو نور، نگاهِ تو آبشاران است مرا صدا زده‌ای یا صدای باران است؟ صدای توست که در خانه جا نمی‌گیرد پیاله وسعتِ دریاچه را نمی‌گیرد درختِ نارنج از بوی پیکرت مست است که ابروانِ تو شیراز‌های پیوسته است اگر شبیم و اگر روز، دوست خواهم داشت تو را همیشه و هر ر…

به قفس سوخته گیریم که پر هم بدهند ببرند از وسط باغ گذر هم بدهند حاصل این همه سال انس گرفتن به قفس- -تلخ کامی ست! اگر شهد و شکر هم بدهند... قصه ی غصه ی یعقوب همین بود که کاش بادها عطر که دادند، خبر هم بدهند! ما که هی زخم زبان از کس و ناکس خوردیم چه تفاوت که به ما زخم تبر هم بدهند؟! قوت ما لقمه ی نانی ست که خشک است و زمخ…

سعدی سروده: " مقدار یار هم‌نفس چون من نداند هیچ‌کس ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را..." قدیما تو سواحل خلیج فارس یکی از شغلها صید مروارید بوده و غواصی که برای صید مروارید اقدام میکرده مجبور بوده نفسش رو حبس کنه و غوص عمیقی انجام بده، با ابزارهای اون موقع ارتباطش با آدمهای روی لنج قطع می‌شده، برای همین دنبال یه راه…