هُبوط

نوشته بود: «من واسه زندگیم کاری نکردم؟ من نعش خود بر دوش کشیدم و گریه کردم.»

شاید تمام چیزی که می‌خواستم، مجازات شدنش نبود؛ فقط می‌خواستم یک‌بار هم که شده، کسی که زخمم کرده بود، زخم را ببیند و بفهمد که واقعا درد داشته.

حرف بزنیم باهم، حتی اگه چیزی حل نشه هم دردی گفته شده و گوش‌هایی شنیدنش.

شبت بخیر عزیزم 💙

دانه های برف از قبل برنامه‌ای برای مسیرشان نریخته اند، اما ما در چشم‌ به هم زدنی راهی را برمی‌گزینیم که بقیه ی عمر باید تاوانش را پس بدهیم. آن تصمیم است که تعیین می‌کند قرار است چه آدمی بشویم؛ چه در چشم‌ دیگران و چه در چشم خودمان. ما در برابر شما