هذیانِ قلم

روزگار چون جویباری شتابان از میان انگشتانمان گذشت و ما تنها تماشاگر آبِ رفته بودیم. ​امروز را به امید فردا سوزاندیم و نقدِ زندگی را به نسیهٔ روزگار فروختیم. جوانی در چشم‌برهم‌زدنی میان غبار حسرت گم شد و سرمایهٔ عمر، در کوچه‌پس‌کوچه‌های روزمرگی بی‌صدا تباه گشت. ​تلخ‌ترین اندوه همین است: دریافتنِ اینکه چه آسوده باختیم آن…

من صدای اولین گریه‌ات را شنیدم، اما نمی‌دانم چرا صدای آخرین خداحافظی‌ات را به خاطر نمی‌آورم. شاید رفتن، آن‌قدر بی‌صدا رخ داد که حتی عقربه‌های ساعت هم تیک‌تاکِ لحظه‌ی کوچ‌ات را نشمردند. اینجا، میان چهاردیواریِ دلتنگ، اشیاء هنوز طعمِ حضورت را می‌دهند اما دیوارها... آلزایمر گرفته‌اند؛ دیگر ردّ سایه‌ات را بازنمی‌شناسند و ص…

چالش من، قبل از من 🕰 بیاین بچگی هاتونو و رویا هایی که داشتین، با چیزی که الان شدین و میخواین رو بگین، بعد من یه مکالمه قشنگ بین بچگی و الانتون براتون میفرستم @Hazyanehghalsmbot

اگر سکوت لب می‌گشود، فریاد می‌زد که ما چقدر از خلوتِ خویش هراسیدیم. می‌گفت ما نسلی بودیم که با ملغمه‌ای از واژه‌ها، دیواری بلند میانِ دل‌هایمان ساختیم، تا مبادا کسی زخم‌هایِ چرکین و عریانِ روحمان را ببیند. او بر لرزشِ آن لحظه‌هایی گواهی می‌داد که در میانِ ازدحامِ آدم‌ها، دستِ تنهاییِ خود را محکم‌تر فشردیم و هیچ نگفتیم.…

فراموشت می‌کنم؛ درست فردایِ پایانِ جهان. به قلم: Bita