چامه‌های ناگهان.

مرا عشقی دوباره اگر باشد بی‌گمان مرگ است. مرگ در هزاره‌های رنگ و نوازش و پرواز مرگ در دهان و عطر گلوی تو بانوی گندمگون ساحلی! ملکه‌ی زیبای پروانه‌های جنگل و شکوه گل مریم در شبنم نوروز! «ابراهیم منصفی.»

مثال پله‌ها را می‌زنی. می‌گویی وقتی از پله‌ها بالا می‌رویم، یک پا را می‌گذاریم، بعد پای دیگر را، درست همان‌جور که از بچگی یادمان داده‌اند. می‌گویی ولی لذت آن قدم‌های اولْ دیگر از بین رفته. می‌گویی همان‌طور که بزرگ می‌شدیم، الگویمان شد قدم‌های پدران و مادرانمان، خواهر و برادرهای بزرگ‌ترمان، آدم‌هایی که بهشان وابسته بودی…

بوسه‌های تو گنجشککان پُرگوی باغند و پستان‌هایت کندوی کوهستان‌هاست و تنت رازی‌ست جاودانه که در خلوتی عظیم با مَنَش در میان می‌گذارند. تن تو آهنگی‌ست و تن من کلمه‌ی که در آن می‌نشیند تا نغمه‌ای در وجود آید سرودی که بودن را می‌تپد. در نگاهت همه‌ی مهربانی‌هاست؛ قاصدی که بودن را خبر می‌دهد و در سکوتت همه‌ی صداها؛ فریادی که …

تو باور می‌کنی اندوه ماه‌و تو می‌فهمی سکوت بیشه‌ها رو هجوم تند رگبار تگرگی که می‌شناسی غرور شیشه‌ها رو. ✨

تنت ضریح کعبه‌ی پرعشق، من زائرِ پراشتیاقِ تو من عابدم، پاک و اهورایی‌وار، مهراب من، خاکِ اتاق تو.