همخوان

فرناندو پسوآ در کتابِ دلتنگی گزاره‌ی عجیبی دارد: «من همیشه یک بازیگر بوده‌ام، آن‌هم بازیگری که نقشِ خودش را بازی می‌کند.» ما از همان کودکی یاد می‌گیریم که برای هر سیستم، یک پروتکلِ رفتاری طراحی کنیم: در خانه: فرزندِ مطیع یا سرکش. در دانشگاه و کار: متخصصِ خونسرد و بی‌نقص. در شبکه‌های اجتماعی: انسانی موفق، عمیق و بی‌نیاز…

تا حالا به لباس‌ها و پارچه‌های قدیمیت فکر کردی که هر کدوم چه قصه‌ای برای گفتن دارن؟ 🪡 🧵 شاید یه تکه پارچه سال‌ها کنارمون بوده، بارها پوشیده شده، توی مهمونی‌ها و سفرها همراهمون بوده و حالا فقط چند قدم با فراموش شدن فاصله داره. اما شاید بشه قصه‌ش رو از نو شروع کرد. 🌱 توی کارگاه «قصه‌دوزی» قراره با استفاده از پارچه‌های…

بعضی حس‌ها، فقط شنیده میشن... 🎧 🤍 ✨ . . . #موسیقی 🔆 @hamkhanclub 💯 Website | Instagram | Linkedin همخوان، هم‌دوست، هم‌کتاب

مردی که می‌خواست مرگ را شکست بدهد ادمون دانتِ جوان، بی‌گناه به زندان می‌افتد؛ نه برای جنایتی که مرتکب شده، بلکه به‌خاطر حسادت و خیانتِ آدم‌هایی که به آن‌ها اعتماد کرده بود. سال‌ها در سلولی تاریک می‌ماند. جوانی‌اش از دست می‌رود، عشقش از دست می‌رود و جهان بیرون او را فراموش می‌کند. اما در زندان، پیرمردی دانشمند را ملاقات…

نامه‌های بی‌مقصد یک چیزی که از دوران قدیم دوست دارم، این است که «دوست نامه‌ای» یا به اصطلاح «دوست مکاتبه‌ای» داشته باشم؛ کسی که وسط شلوغی‌های روزش برایت بنویسد و برایش بنویسی. شاید سؤال شود که خب، مگر با دوستانت صحبت نمی‌کنی؟ در جواب باید بگویم: آره، اما واقعاً نامه نوشتن یک چیز دیگری‌ست. تو باید زمان بگذاری، خودت را ا…