قرارِ پنجشنبه‌ها

. آخرین متولدِ امسال... متولد روزهای آخر اسفند، و حاملِ دردهای کهنه و امیدهای تازه در صداش... .

. «نوروزِ ما» برای ما روشن و فرخنده و پیروز، و برای ارباب و عمله‌ی ستم، مثل سال‌ها و سالِ پیش، شوم و نامبارک و تاریک باد... .

. ای روشنیِ صبح به مشرق برگرد... .

یه سگ سفید پشمالوی قشنگ توی پارک دوید اومد وایساد جلوی پام و شروع کرد واق‌واق کردن. زنِ قشنگ‌تری که صاحبش بود برای آروم‌کردن سگش اومد نزدیک، چندمتر اون‌طرف‌تر وایساد، گوشی رو از جیبش درآورد، الکی شماره گرفت، یه‌کم وایساد که مثلا چندتا بوق بخوره، بعد خیلی‌جدی به مخاطبِ فرضی گفت: الووو باباااش! چیییی؟ زود بیارمش خونههه؟ …

یه «ابراهیم منصفی» داشت بندرعباس(یا درست‌ترش اینه که «فقط» یه ابراهیم منصفی داشت بندرعباس) که ترانه می‌گفت، خودش براش آهنگ می‌ساخت، خودش گیتار می‌زد و خودش می‌خوند با یه‌غمی که دوخته شده به همه‌ی کاراش. روی هیچ استیجی نرفت، هیچ آلبومی نداد، سخت زندگی کرد، آخرشم منتظر نشد مرگ بیاد و سال هفتادوشیش خودش زودتر رفت. آهنگاش …