نجوا های عاشقانه ی یک زن ( غادة السمان)

بامدادان بر جایگاهی سنگی می نشینم و برایت نامه های عاشقانه می نویسم با قلمی از پَر جغد که آن را در دواتی در دوردست فرو می برم دواتی ملقب به دریا دستم را برای دست دادن با تو دراز می کنم اما تو ساحل دیگر دریایی، در آفریقا، گرمای دستت را احساس می کنم در حالی که انگشتان مرا در خود گرفته است... آه! چه زیباست داستان عشق من ب…

تو اینگونه در دور دست‌ها، من، ایستاده بر آستانه‌ی نگرانی‌ها... و فاصله‌ی میان من و دیدارت پُلی از "شب" است... #غادة_السمان @ghadat_asheghaneha

چگونه شب‌هنگام به‌سوی تو به پرواز درآیم تا به خوابت شبیخون زنم؟ چگونه جنگل را به تن کنم و پنجره‌ات را با درختانم تصرف کنم، و به تو بگویم: دوستت دارم...! #غادة_السمان @ghadat_asheghaneha

‏کمی پس از مرگش در ۳۶ سالگی، همسرش آنی هوور در نامه‌ای درخشان برایش نوشت که تو نه تنها همسر و یاری بی‌نظیر که معلم و همراهی یگانه بودی، چه آن زمان که تمام یکشنبه‌ها را با من و بچه‌ها از باغبانی و آشپزی گرفته تا قصه‌خوانی و بازی با گربه‌ها می‌گذراندی و چه زمانی که صعب‌ترین ایده‌های سیاسی را برای دیگران با زبانی ساده ولی…

تمامي چيزهایی که دوست می‌دارم از آنِ من نيست دريا از آن من نيست پاييز از آن من نيست عشقت از آن من نيست تنها زخمم، از آنِ من است #غادة_السمان @ghadat_asheghaneha