گَردواره

شعرپَرتُو خوش‌گُمانی دانهٔ عیشِ جهانْ بی‌دام پنداری چرا؟ یوسفیم و با برادرها به صحرا رفته‌ایم پیمان بروجردی Painting by Gerbrand van den Eeckhout (Circle of Rembrandt van Rijn ) Jacob Shown Joseph’s Bloody Coat, 1650 #پیمان_بروجردی گَردواره

سفر خیال از صائب تا بیدل شمع، هَیهات‌است پای خویش را روشن کند هست لازمْ تیره‌بختیْ شعلهٔ ادراک را صائب تبریزی دیوان صائب تبریزی، محمد قهرمان مَعاشِ جاه، بی‌عاجزکُشیْ صورت نمی‌بَندد بَراتِ¹ رزقِ شاهان بر دهانِ مور می‌باشد سیاهی ریخت بر آیینهٔ ادراکِ ما، بیدل! چراغِ محفلِ تحقیق را این نور می‌باشد بیدل دهلوی کلیات ابوالمع…

چگونگی بی‌بَهرگی جَلبِ نَفعیْ پاک‌طینت را ز کس منظور نیست جذبِ روغن در سرشتِ چینیِ فَغفور نیست ظالم از چیزی که اَندوزد، ندارد بَهره‌ای شمعِ مومی در فضای خانهٔ زنبور نیست! اقدس شوشتری تذکره بی‌نظیر، عبدالوهّاب افتخار (به ترتیب و تصحیح منظور علی، ایم - ای -) #اقدس_شوشتری گَردواره

شبانه از غزل‌های بسیار لطیفِ صائب است که دو مَطلع با تکرارِ مصرعی برجسته دارد. دستی ز روی لطف بَرآری، چه می‌شود؟ ما را اگر به ما نَگُذاری، چه می‌شود؟ ما را اگر به ما نَگُذاری، چه می‌شود؟ آیینه را ز گِل به دَر آری، چه می‌شود؟ این یک‌ نَفَس که دیدهٔ ما میهمانِ توست آیینه پیشِ رو نَگُذاری، چه می‌شود؟ ای خونیِ اُمید! به ای…

شعرپَرتُو طلسمِ تقدیر فُتاده‌ام به طلسمِ کَشاکَشِ تقدیر نه گَردِ خانه‌به‌دوشم نه خاکِ دامن‌گیر دلِ رَمیده و شوقِ بَهانه‌خو¹ دارم که دیده است دو دیوانه را به یک زنجیر؟ نَفَس کشیدنِ مرغِ اَسیر، پروازست مباد! صیدِ رهایی شَوی ز دامِ صَفیر دلی که بال‌و‌پَری در هوای خاک بِزَد ندید خوابِ شکفتن چو غنچهٔ تصویر ز سینه تا به لبْ …