دِل رُخ.

این انسان مقادیر زیادی از زخم، غم، خشم، بی حوصلگی و خستگی را با خود حمل می‌کند. لطفا در نحوه‌ی رفتارتان با او احتیاط کنید.

‏وای عاشق اون لحظه رهایی از آدمام، اینجوری که تو بارها براشون تلاش می‌کنی، می‌دویی می‌دویی، به بهونه های مختلف نگهشون می‌داری اما یه روز صبح از خواب پا میشی و احساس می‌کنی دیگه بسه، چتاتو پاک میکنی،خودشو حذف میکنی و تادا. رها شدی.

حسم اینجوریه که تروخدا نذار ازت ناامید شم، خواهش می‌کنم آدم بمون، نذار از زندگیم حذفت کنم، تروخدا نذار یهو دیگه دوست نداشته باشمت، من کسی رو اندازه تو حفظ نیستم.

آدما دقیقا اونجایی منو از دست می‌دن که فکر می‌کنن اگه اهمیت ندن، من قراره اهمیت بدم.

می‌خواهم رد زخم‌هایت را ببوسم، و به تو بگویم که تو را با همین زخم‌ها «دوست دارم.»