روزمرگی‌های یک روان‌درمانگر

شروع روان‌درمانی می‌تونه واقعاً ترسناک باشه. مسیری که شاید مجبور بشی عمیق‌ترین زخم‌هاتو بشکافی و با چیزهایی روبرو بشی که همیشه سعی داشتی ازشون فرار کنی. اما آفتابِ بعد از این طوفان، خیلی دلپذیره و به دردش می‌ارزه.

در مواجهه با یک سری مسائل بهترین واکنش، بی‌واکنشیِ مطلقه. هوشمندانه‌ست و هیچ حرفِ اضافه‌ای دَرِش نیست.

امان از تله‌های روانی؛ اون‌جا که احساس می‌کنی زیادی هستی، تکراری هستی، خسته‌کننده هستی.

وقتی شدت یا تداوم احساسات از ظرفیت پردازش روانی بیشتر می‌شه، سیستم روانی ممکنه به جای تجربه‌ی بیشتر، شدت تجربه رو پایین بیاره؛ نتیجه از بیرون شبیه بی‌تفاوتی به نظر می‌رسه. ذهنت داره تلاش می‌کنه ازت محافظت کنه، در حالی که تو به نظر سرد و بی‌احساس دیده می‌شی.

بعضی وقت‌ها چیزی که اسمش رو از دست دادن انگیزه می‌ذاریم، در واقع از دست دادن معناست. وقتی یک هدف یا کار، دیگه با چیزی که برات مهمه ارتباطی نداشته باشه، حتی اگه قبلاً لذت‌بخش بوده باشه، انجام دادنش می‌تونه تبدیل شه به یک کار مکانیکی و حوصله‌سربر.