از جنسِ زَجر-

این زندگی، مُفتِش هم گران بود_

«رنگ‌ورویش پریده بود. دو روز می‌شد که درست‌وحسابی غذا نخورده بود. سرِ سفره نشسته بود و بی‌میل، قاشق را در بشقاب می‌چرخاند. خستگیِ عمیقی توی چشمانش بود؛ به تنهایی‌هایش فکر می‌کرد، به تمامِ لحظاتِ سختی که وادارش می‌کردند بماند، در حالی که تمامِ وجودش می‌خواست فقط درجا بزند و تمام شود.»_

وارفته، بی‌ذوق، آدم‌گُریز _

چه‌بسیار از دست‌رفته و از دست داده‌ام_

ساعت از نیمه‌شب گذشته و من طبق عادت چراغ آشپزخانه را روشن گذاشتم، چای می‌ریزم و روبه‌روی صندلیِ‌ خالی می‌نشینم. به دفتر و خودکار روبه‌رویم زل می‌زنم. صدای تیک‌تاک ساعت، صدای بلند یخچال، تاریکی و سکوتِ خانه من را بیشتر متوجه این می‌کنند که تنهام. آرام با خود می‌گویم: «تنهایی‌ست دیگر، می‌گذرد». به ساعت خیره می‌شوم؛ نمی‌گ…