ندانستم

زندگی از گلوم پائین نمیره، نمی‌چسبه بهم. حس آدمی رو دارم که با گریه غذا می‌خوره و انگار به جای غذا گِل می‌جَوه. اسمش چیه؟ غمگین بودن؟ ناراحتی؟ افسردگی؟ هر چی که هست توشم. وسطشم. خودشم اسکایلر.

هر بار که از خونه بیرون میرم ممکنه دیگه برنگردم. ممکنه در لحظه سوار یه ماشین رندوم بشم و باهاش برم. نمی‌دونم به کجا چون جا و مکان خاصی مد نظرم نیست، خودِ رفتن رو دوست دارم. شاید برم وسط بیابون شاید وسط جنگل، شاید بالای کوه شاید اولِ دریا‌. دریا رو دوست دارم چون میشه اولش رو دید. حتی آخرش رو هم، با اینکه واقعا آخرش نیست…

زمین هم باید حوصله آدم‌های روش رو داشته باشه و واضحه که دیگه حوصله آدم جماعت رو نداره. تا الان هم خیلی صبوری کرده که در یک آن همه ما رو نبلعیده. من اگه جای زمین بودم همین الان تک تک آدم‌ها رو قورت می‌دادم.

در خانه آرام نداشتم. از هر چه درخت بود بالا می‌رفتم. از پشت‌بام می‌پريدم پايين. مادرم پيش‌بينى می‌کرد که لاغر خواهم ماند، من هم ماندم. روز دهم مه ١٩٤٠ با بچه‌های دیگر موتور سيکلت عموى بزرگم را دزديديم و مدتى سوارى کرديم. دزدى ميوه را خيلى زود ياد گرفتيم. از ديوار باغ مردم بالا مى‌رفتيم و انجير و انار مى‌چیدیم. چه کيفى …

هر کسی یه جور زنده‌ست و اگه بخوام مقدار و نوعِ زنده بودن خودم رو شرح بدم صرفا آدمی‌ام که ایستادم بالای سر زندگی‌م تا زندگی‌م مثل ظرف شیرِ روی گاز یه دفعه سر نره، تا سر نرم. تا بالا نیارم زندگی رو و از درون نپاشم. تا پخش زمین نشم و کار از کار نگذره. یه ذره سرم رو بچرخونم اون‌ور و حواسم به زندگی نباشه کارم تمومه.