بنياد فرهنگ زندگی - سهیل رضایی

اعتماد به ضعف؛ نیاز ضروری نیمه دوم عمر امروز برای دیدن پدر به بخش ICU می‌روم. دستانش را در دست می‌گیرم. با صدایی که به سختی شنیده می‌شود، می‌گوید: «مرا از اینجا ببر... خسته شده‌ام.» این همان دستی است که روزی، دست‌های لرزان مرا گرفته بود تا راه رفتن بیاموزم. آن روز، او قدرت بود و من ضعف . امروز، من ایستاده‌ام و او به ضع…

https://youtu.be/NdTp9UZjj20?si=FlJdRUlRSykzltbK

قدرت را به دیگران منتقل کنیم دیروز دختر یازده‌ساله‌ام گفت: «هماهنگ کرده‌ام که بتوانی مسابقه والیبالم را ببینی.» مسابقه که شروع شد، در بهت ماندم. تقریباً بهترین بازیکن زمین بود. قدرت، اعتمادبه‌نفس و تسلطش، مرا غافلگیر کرده بود. در راه بازگشت از او پرسیدم: «تو که فقط یک سال است والیبال را شروع کرده‌ای و این‌قدر خوب بازی …

گورستانِ معناهای زندگی روزگاری معنای زندگی برایم درس خواندن بود. کارنامه‌ای بهتر، مرا به اوج می‌رساند و احساس می‌کردم یک قدم به زندگی نزدیک‌تر شده‌ام. آن معنا، روزی که از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم، بی‌هیاهو به پایان رسید. بعد، کار معنای زندگی شد. هر صبح با این شوق از خواب بیدار می‌شدم که طرحی نو دراندازم، کاری متفاوت ان…

ظلم به احمدِ درون این روزها احمد همه جا دیده می‌شود. چهره‌اش معصوم است. حرف‌هایش بی‌تکلف است. از آرایش کردن لذت می‌برد. غذا را نعمت می‌داند، نه وسیله‌ای برای عکس گرفتن. از موتورسواری زنان دفاع می‌کند، بی‌آنکه بخواهد بیانیه‌ای صادر کند. به زندگی نگاه می‌کند... و زندگی را همان‌گونه که هست، دوست دارد. شاید به همین دلیل اس…