بیژن الهی

عصر که شد بیژن الهی و این‌که قند برنمی‌داری مال من خواهد بود، این‌که می‌خندی تا چمن سفیدِ آنورِ طارمی، و فوّاره‌ی چرخانی که تا اینورِ طارمی نم‌نم می‌آید. عصر که شد، زیر فوّاره‌ی محو، روی ایوانِ جلو، کور از شعاعِ یک شکوفه، کور چون شکوفه‌یی که باز خواهد شد. — دیدن ‌

خنده روی آب بیژن الهی و آب که با حرکت کشتی امکان می‌داد، از حرکت کشتی به شتک شیشه‌های کاژه را می‌پوشاند: نمی‌شد از تو بیرون را دید، تنها می‌شد حسی از حرکت داشت، حسی از حرکت به عقب یا به جلو چه فرق داشت؟ مرگ! خیلی از پیری مردند ولی می‌شد از جوانی هم مرد. — جوانی‌ها ‌

تنها بیژن الهی چیزی به دست نمی‌آری، چیزی نمی‌دهی از دست؛ تنها خطّی خون، تنها راهی برای اجتناب از واقع، سرخ، اما از اشتباهِ عاشقان. حتا به دست نمی‌آری، حتا نمی‌دهی از دست، بس که آهسته غرق می‌شود پروانه‌ی سفید در شرابِ سنِ تو. — دیدن ‌

حلاج قطعه هوای تو کردم، نه در هوای ثوابی، هوای تو کردم بل از برای عِقابی؛ رسیدم ازین رَه به هرچه خواستم، آری، مگر به وجد: گو که لذتی ز عذابی! -۱۳۵۴- بیست و دوم به دل هوای تو کردم، نه در هوای ثوابی؛ به دل هوای تو کردم بل از برای عِقابی. هزار شُکر که آتش نه لاله شد، نه شقایق: چو من چه کس رسد آیا به لذَّتی ز عذابی؟ -۱۳۹۰-…

روزی طرف غروب، برف سالواتوره کوآزیمودو ترجمه‌ی بیژن الهی دورِ دور، پشت درهای بسته، باز گریه‌ی حیوانی‌ی داغدارِ تو را می‌شنوم؛ پس، به دهکده‌های بلند، زیر یک باد برف هوا میان آغل چوپانان می‌نالد. بازی‌ی کوتاهِ یادستیز: برف فروریخته اینجا و بامها را می‌خاید، تاقهای کهنه‌ی لاتسارتتو را میاماساند، و «خرس فلکی» غوطه می‌خورد …