بیت ‌آخر

چه کسی می‌داند، که تو در پیله تنهایی خود تنهایی؟ چه کسی می‌داند، که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟ پیله ات را بگشا؛ تو به اندازه پروانه شدن زیبایی!

امیدوارم شب با تو مهربان باشد تو که روز در فرسودنت کم نگذاشت تو که از اندوه و خستگی حرف نزدی تا خوشحالی عزیزانت را خراب نکنی

با آن همه دلبستگی و عشق چه کردی یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد؟ یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی یک ذره دلت تنگ نشد خانه‌ات آباد؟ این بود جواب من دل خسته‌ی عاشق شیرین رقیبان شده ای از لج فرهاد باشد گله‌ای نیست خدا پشت و پناهت احوال خودت خوب، دمت گرم، دلت شاد

انصاف نباشد که منِ خسته رنجور پروانه او باشم و او شمعِ جماعت

مدعی خواست که از بیخ کَنَد ریشه‌ی ما غافل از آنکه خدا هست، در اندیشه‌ی ما مولانا