شده دیگه

دیشو به خیالِ صدفِ سینهٔ صافت تا وقتِ سحر مُروِریِ اشک مو سُفتُم #موسیقی_شبانه

گلایهٔ شبانه: «می‌دانستند دندان برای تبسّم نیز هست و تنها بردریدند.» #شاملو

گوته می‌نویسد: «در رؤیاهای این مرد، من یک چشمهٔ زلال می‌بینم، آن هم در دلِ بیشه‌ای سرسبز. با زنانی که تن از وبالِ رَخت، رها می‌کنند.» تن از وبالِ رَخت، رها می‌کنند. زیباست. صائب، این وبالِ رخت را، «پیراهنِ شرم» می‌نامد: «بگذر از ناز و برون آی ز پیراهنِ شرم!» #گوته #صائب

استاد شمیسا شاهنامه را، در مجموع، کتابی شاد و آسوده می‌داند. خواننده با یک ایرانِ شاد و سرافراز آشنا می‌شود که مردم، روزگارِ خویش را به نشاط می‌گذرانند. و شاید بزرگ‌ترین حکمتِ شاهنامه این است که با این‌همه ناملایماتِ بنیادینِ هستی، به هر روی، باید زندگی کرد: «چهرهٔ مرگ، زشت است. نظام، چندان موزون نیست. [امّا] تو زندگیِ…

سلمان، از شاعرانِ معاصرِ خواجه، می‌گوید: «مگر به نالهٔ من نرم می‌شود، دلِ کوه که می‌دهد به زبانِ صَدا، جوابم را» صَدا، انعکاس صوت است؛ پژواک. بیت را در سایت گنجور، سؤالی نوشته‌اند: «مگر به نالهٔ من نرم می‌شود، دلِ کوه؟ که می‌دهد به زبانِ صَدا، جوابم را؟» امّا علامت‌گذاری برای ابیاتی از این دست، بی‌گمان غلط است. گویی قر…