نُـکتـورا | بـانـوامـیـری

گاهی به من سخت بگیر؛ وقتی زیادی در خودم فرو می‌روم، مرا بیرون بکش. وقتی زیادی فکر می‌کنم، بگو بس است. وقتی خودم را سرزنش می‌کنم، جلوی مرا بگیر. وقتی می‌گویم "دیگر نمی‌توانم"، باورم نکن؛ دستم را بگیر و بگو: "فقط امروز را دوام بیاور." من قول نمی‌دهم همیشه قوی باشم. قول نمی‌دهم دیگر غمگین نشوم. قول نمی‌دهم هیچ‌وقت دوباره …

غم را نمی‌شود از تن بیرون کرد؛ این را خیلی دیر فهمیدم. آدم خیال می‌کند غم چیزی شبیه زخمی‌ست روی پوست؛ چیزی که اگر زمان بگذرد، اگر گریه کنی، اگر کسی دستت را بگیرد، اگر صبح‌های بیشتری از راه برسند، بالاخره خشک می‌شود و می‌افتد. اما نه! بعضی غم‌ها زخم نیستند؛ ریشه‌اند. می‌روند زیر پوستت، از گوشتت عبور می‌کنند، به استخوانت…

تکه‌ی از حرف‌های من و پدر هیچ‌وقت آن آدمی که من فکر می‌کردم نبودی، پدر. این را خیلی دیر فهمیدم؛ آن‌قدر دیر که وقتی حقیقت را فهمیدم، دیگر کودکی در من باقی نمانده بود که بتواند با گریه به آغوشت پناه ببرد و بپرسد: چرا؟ شاید عجیب باشد، اما من سال‌ها تو را دوست…

آیا می‌توانم مادر خوبی باشم، وقتی خودم هنوز دخترکی هستم که گاهی در تاریک‌ترین گوشه‌های ذهنش دنبال پدری می‌گردد که همیشه آرزو داشت داشته باشد؟ #بـانـو_امـیـری

گفت: شاید خدا بعضی چیزها را از ما می‌گیرد تا یاد بگیریم همه‌چیز را به داشتن وابسته نکنیم. شاید بعضی درها را می‌بندد تا ما برای همیشه پشت یک در نایستیم. شاید بعضی آدم‌ها را از زندگی‌مان بیرون می‌برد، چون اگر خودمان می‌خواستیم رهایشان کنیم، سال‌ها طول می‌کشید. #بـانـو_امـیـری