باغِ بی‌برگی

بازده رمزِ مرغانِ باغ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عشقی؛ نه که از تنهائی، پرنده می‌پائیدم روز. او که از حواشیِ شب آمده بود، اما سازِ دیگری می‌زد: یکسره کَل بود؛ با مختصر پوش‌پری تُنُک‌ به گَل و گردن، همین. گرچه وقارِ ذاتیش که از جثهٔ کلان او مایه می‌گرفت و رنگِ آبنوسیِ پرهاش و آن منقارِ خمیدهٔ تیرهٔ محکم جبرانِ…

چکیدهٔ هر دیار از پارهٔ انار چراغِ راه تو می‌شدی آوازِ ابریشمم برگ‌ها به شب لحنِ تو، لحنِ تو می‌جوند آب به آفتاب مزن، عزیزِ سراپردهٔ سحر، به در، امشب نکوبد عشق حلقهٔ در... دیرآمدگان حسرتِ بوسه‌ای مرده می‌بَرَند. شاهیْش نرود از پیش. زانو مگر به خاک بساید، از گردِ راه عاشق درآید! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #قاس…

‍ تو برایِ نجاتِ زیبایی لبخند می‌زدی و من با مرگ‌هایم به تنهایی‌ات کمک می‌کردم وقتی که پرسیدم از خودم: آیا دوباره او را خواهم دید؟ زنبوری سرگردان بودم بر ظرفِ غذا یک ثانیه غافل شدم، فقط و دیگر چیزی در کار نبود من همیشه پشیمان می‌شوم از مُردن تو اما از چیزی پشیمان نمی‌شوی پس به این جماعت حالی کن: وقتی کسی در خودش غرق می…

تنِ نوشتن ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ گفت: اگر نبود هم او بود، تن بود، اگر نبود، تن بس بود. گفتم: از روح حرف می‌زنی؟ گفت: نه، از تن. گفتم: مگر از آنچه نیست نمی‌گفتی؟ تن گفتی که هست. گفت: تن با نوشتن است که هست، و نوش از جان رها می‌شود و به سراغ تن می‌آید. و چون نوشتن همواره هست، تن هست؛ و روح اگر نبود هم تن بو…

تنِ نوشتن ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ گفت: اگر نبود هم او بود، تن بود، اگر نبود، تن بس بود. گفتم: از روح حرف می‌زنی؟ گفت: نه، از تن. گفتم: مگر از آنچه نیست نمی‌گفتی؟ تن گفتی که هست. گفت: تن با نوشتن است که هست، و نوش از جان رها می‌شود و به سراغ تن…