آنقدر از تو می نویسم تا فارسی تمام شود

شاعران یک واژه برداشتند وُ کمی از تاریکی کم کردند یک دوستت دارم را از میان هزار سال سکوت نجات دادند کنارِ ویرانه‌ای ایستادند وُ برای دیواری که دیگر نیست پنجره کشیدند به احترام تمام  دست‌هایی که شب را به صبحِ کاغذ رساندند به احترامِ واژه‌هایی که پیش از تولد در گلوی کسی جان باختند و به احترام تو که هنوز برای نجات یک کلمه…

_ وقتی شعر میآید یکنفر باید باشد تا لبهای سراینده را ببوسد! مانند امضا پای شعر "م‌ب آهو "

صدای تو کارگر است زمین را حفر می‌کند دیوارها را می‌چیند برج ها را بالا می‌برد تا آدم های تنها از بلندای‌‌شان ارتفاع‌شان را کم کنند از زندگی صدای تو مرتفع است صدای تو تاثیر دارد در فصل جفتگیری گوزن‌ها شکل وزیدن باد حرکت ابرها تاخیر قطارها پرواز هواپیماها هواپیماها با آن دو بال خونین رایگان است صدای تو مثل موهای زنی که پ…

شبکه را که عوض می‌کنم سنگی از صخره‌‌ی برفی لیز می‌خورد از ردپای غزالی به وقوع بهمنی پی برده‌اند انگشتم را در بهمن‌های کوچک می‌گیرانم تا بوی ویرانی تو را بدهد تو که دوست داشتی گل بفروشی و هر روز عاشقان و شاعران را ببینی اما در چهارراه دستگیر شدی با بسته‌ی کوچک گلی در جیبت و شعری سیاسی زیر دندانت گیاه تشنه‌ای هستی با سر …

بوی چوب نم زده غروب را مست کرده بود برگ‌ها در هوا می‌رفتند چون رقصِ اشکال در موسیقی باد که ادراکم رفت چای بریزد و این فاصله آب زلالی شد بر صورت تجربه‌ و این فاصله خنکای نسیم شبی در تابستان که هوش را با خود می‌برد. چیزی در نسبت اشیا گم بود چیزی در شکل یک نارون در خطوط کف دست در سیالیِ یالِ اسب در حال گریز چیزی گم بود مث…