Booklet.

• Eugene Delacroix [+]

می‌خواهم در زمینی گل آلوده و پر حلزون به دست خود گودالی ژرف بکنم تا آسوده استخوان‌های فرسوده‌ام را در آن بچینم و چون کوسه‌ای در موج در فراموشی بیارامم من از وصیت نامه و گور بیزارم پیش از آن که اشکی از مردمان طلب کنم مرا خوشتر آن که تا زنده‌ام زاغان را…

من ترحمِ تو را می‌طلبم، ای یکتا زنی که از ژرفِ گودالِ تیره‌ای که دلم در آن افتاده است دوستت می‌دارم / این‌جا جهانی تیره با افقی سُربی‌ست که شبانگاه، در آن هراس و ناسزا شناور است / خورشیدی بی‌گرما شش ماه بر فرازش بال می‌گسترد / و شش ماهِ دیگر، تیرگی زمین را می‌پوشاند / سرزمینی‌ست برهنه‌تر از سرزمینِ قطبی / نه جانوری، نه…

نمی‌دونم چه وسواسیه ولی همیشه و توی هر نوشته‌ای، دلم می‌خواد کلمات مرتب کنار هم چیده بشن و فضای خالیِ زیادی بین آخرین کلمهٔ خطِ قبل و اولین کلمهٔ خطِ بعدش، نباشه... برای همین حتی شعرها رو هم جوری تایپ می‌کنم که کنار هم باشن تمام مصرع‌هاش. و از جناب بودلر بابت از ریخت انداختنِ شعرشون پوزش می‌طلبم.

جهان مدرن که با تمایز ابژه و سوبژه و نیز محوریت بخشیدن به سوبژه توسط دکارت و پس از او کانت آغاز شد، تعریف از هنر و مفهوم آن را نیز دگرگون ساخت. جایگزینیِ تئوری بیان [Expression] به‌جایِ تقلید[Mimesis] نشان از محوریت یافتن انسان به عنوانِ نه صرفاً سازندهٔ آثار…