برای چشم‌هایت...

وقتی دیگران از فقدان و جای خالی‌‌ت حرف می‌زنند، من سردرگم می‌شوم. آن‌ها از چه حرف می‌زنند؟ تو که هرگز نرفته‌ای. تو همیشه در حافظه‌ام هستی. وقتی دلتنگت می‌شوم، در ترانه‌هایی که با هم خواندیم، پیدایت می‌کنم. هنوز در بوی باران و عطر نارنگی‌ها هستی. تو هرگز جایی نرفتی.

این عادت آدمی‌ست که ابتدا از تو در ذهنشان بتی خواهند ساخت و بعد با دست‌های خود آن‌را می‌شکنند و در پایان، تورا بابت همه‌ی این‌ها سرزنش خواهند کرد. اگر کسی ابتدا شیفته آن‌‌چه واقعا هستی، نه تصویر خیالی که از تو در ذهنش ساخته شود، آن‌وقت همه‌چیز تو برایش شگفت‌انگیز خواهد بود.

حدود یک قرن پیش، والتر بنیامین در کتاب خیابان یک‌طرفه می‌نویسد: سپیده‌دم؛ آن ساعت مقدس باستانی که در این قرن به جلادان پیشکش شده‌است. حقیقت این است که در هنوز بر همان پاشنه می‌چرخد. ما به دست انسان‌های بدوی و به وحشیانه‌ترین شکل ممکن قتل‌عام می‌شویم و آنان که قدرتی دارند، ترجیح می‌دهند چشم‌هایشان را روی این فجایع ببندن…

اگر از احوالات من می‌پرسی، امروز روبه‌روی آینه ایستاده بودم و به این فکر می‌کردم که شادی چهره‌ام کجاست؟ چرا؟ چرا شادی و نشاط از چهره من رخت بربسته؟ راستی تو به چه می‌اندیشی؟

انسان در طول زندگی لحظات غم‌انگیز زیادی تجربه می‌کند، اما گمان می‌کنم غم‌انگیز‌ترین لحظه‌ی هرکس آن‌جاست که از خودش می‌پرسد: پس سهم من از خوشبختی کجاست؟ چرا اندوه فقط در حوالی خانه‌ی ما پیدا می‌شود؟