حضور (نوشته‌های امیرعلی بنی‌اسدی)

به دوست آرژانتینیم با هیجان میگم بازی‌ها را می‌بینی؟ با بی‌‌تفاوتی میگه فوتبال برام جالب نیست، دنبال نمی‌کنم. از بدبیاری‌های عالم یکی هم همینه. داشتن چیزهایی که دوستشون نداری, که برات جالب نیست. چیزهایی که بقیه براش سر و دست میشکونن، در موردش حرف میزنن، بحث میکنن، حالش را می‌برن و تو نسبت بهش بی‌تفاوتی. لابد کلی آرژانت…

شما که میدونی کجا می‌خوای بری، میدونی مسیر درست کدومه، میدونی کدوم اتوبوس را باید سوار شی، چرا با مسافرهای تو ایستگاه بحث می‌کنی؟ بحث هیچوقت به جایی نمی‌رسه، اتوبوست شاید به جایی برسه.

هر روز که می‌گذرد یک چیز در جهان برایم گرانقدر‌تر می‌شود و آن پرهیزگاری است. پرهیزگار کسی است که وسواس انصاف دارد. وسواس تن ندادن به داد و قال این و آن. وسواس سکوت وقتی همه نعره می‌کشند، وسواس سخن گفتن وقتی سکوت امن‌ترین کار جهان است. پرهیزگار از ایستادن کنار آدم منزوی شده‌ای که همراهیش قبیله آدم‌خواران را خشمگین می‌کن…

اگر چنان که افسانه‌ها روایت کرده‌اند از معجزات خدایان یکی هم این است که با دمیدن در موجودات به آنها روح می‌دمند چنانکه به مدد چنان دمی صاحبان روح گاه بر شادی شادخواران می‌افزایند و گاه بر اندوه افسردگان، گاه به سببی جشنی بر جشن‌های جهان می‌افزایند و گاه سوگی بر سوگ‌هایش، گاه به جادویی همه دل‌های شکسته را بند می‌زنند و…

آدم‌ عادی میگه لطفا گریه نکن، ترانه‌سرای عاشق ما میگه نگه كن ای گل من، سرشک غم به دامن، برای من میفکن…