بعد از هفتمِ فوریه.

راستی، آیا من برای خود کافی‌ام؟

او به شلوغی‌های زندگی و دغدغه‌های هم نسلانش تعلق نداشت؛ روح او تکه‌ای از دشت‌های باز، دریا‌های بی‌مرز و آسمان‌های روشن بود.

از دیدن خودم در آیینه می‌ترسم. “من”کجاست؟

من بدونِ خیال پردازی، هیچی نیستم.

احتمالا برایش دوران سختی بود؛ دورانی که تقلا می‌کرد زندگی کند، پیشرفت کند، خوشحال باشد، اشک بریزد اما خاموش نشود، نفس بکشد بدون درد، نترسد، بجنگد، نرود و بماند، بسازد، انسان باشد. زنده بماند، زنده بماند، زنده بماند.