سیتا؛

شاید بتونی صداهای اطرافت رو خاموش کنی، اما با صداهای توی سرت چیکار می‌کنی؟ با اون ندای سرزنشگری که مدام همراهته؟!

دائم با امیدی که تا مرز ناامیدی میره در جنگم. خدایا بس.

کسی چه می‌دونه، شاید یک جایی از این دنیای پهناور، یک سهم کوچکی هم برای من وجود داشته باشه. شاید پیداش کردم و قاپیدمش. شاید هم هیچوقت نفهمم کجا بوده و شاید هم همیشه مقابل چشم‌هام بوده، اما من ندیدم.

می‌گه "اگر تا ابد در این دنیا فقط یک نفر وجود داشته باشه که تو رو باور داره، مطمئن باش اون یک نفر منم."

وقتی بابا می‌گه تو ارزشش رو داری، پس یعنی حتماً ارزشش رو دارم. بابا کم تعریف و تمجید می‌کنه، پس وقتی چیزی می‌گه، یعنی از ته دلش می‌گه. همین می‌شه که تا عمق وجودم میره و می‌شه باور. باوری که در من موندگار می‌شه.